خاستگاه Kum تاریخچه ای مشابه با شمشیر انسان دارد.


گفته شده که زمانیکه عصر سنگ و فولاد فرا رسید ، Mahan   Kum ،     Koong ،  Si Mo را در بین کشورهای کوچک جنوبی Manju  و Handando داشت. در بین آنها، Okjeo بخوبی با Mo  نگهداری شد. Kungong از Nakrang آمد. Koongsi ،  Do و Mo سلاح های جنگی مشترک آنها هستند. زمانیکه مردمان از جنگ دور بوده اند از Koongsi استفاده می کردند و در زمان جنگ از Do  و Mo استفاده می کردند.


این نوع سلاح های جنگی بیشتر از سلاح های سه دوره پادشاهی تکامل یافتند. در مورد کیس Shilla Dynasty ، آنها یک سیستم Hwarang  داشتند ؛ بانبراین مهارت شمشیر زنی بیشتر از سایر کشورها در آنجا توسعه یافت. Bonkukkum  Sillakum  و یا Shinkum  نامیده می شود. این مهارت ژستی مشابه Hwang ، Changrang دارد، کسی که ژست Kumgimu را در مقابل پادشاه سلسله  Baekje گرفته است. به ویژه شمشیربازی Hwarang ، Hwang ، Changrang نسل به نسل منتقل شد و خاستگاه شمشیربازی کره ای شد که Bonkukkum نام گرفت.


این مهارت از سلسه Koryo به سلسله Chosun منتقل شد ولی هیچ پیشینه ای از شمشیر (KUM) و نیزه (CHANG) Koongsi در اویل سلسله Chosun وجود ندارد.
و در حال حاضر هیچ کسی حتی مهارت Bonkukkum را نمی شناسد. از اواسط سلسله Koryo تا Chosun قلم نسبت به شمشیر از ارزش بیشتری برخوردار بوده است. زمانیکه Imjinwaeran شکست خورد، ژاپنی های از اسلحه به عنوان یک ابزار مهم و جذاب برای تربیت سربازان استفاده می کردند. اما تربیت سربازان شامل 6 تمرین مهارت شمشیر زنی، مهارت شمشیرزنی دوتایی، Jungchang و غیره  بوده است و Sadoseja این امکان را برای سربازان فراهم میکرده تا 12 مهارت را که شامل Bonkuk ، Waldo ، Hyupdo  ، Jedo ، Jedokkum  ، Ssangkum ، waekum ، gyojun ، jukchang ، kichang ، kwonbuk و Peyonkon را فرا بگیرند. مجموع 6 مهارت قبلی به عن وان مهارت های هنری و مهارتهای فوق جمعا 18 مهارت می باشند. زمانیکه Jeongjo پادشاه شد، کتاب Muyedobotongji  نوشته شد و Bonkukkum توسعه پیدا کرد و نسل به نسل منتقل شد که یک سیستم از سنت های هنری ملی ما را با اضافه کردن Gichangmasangwaldo (اسب سواری ) ، Masangssangkum (اسب سواری با با دو شمشیر) ، Masangpyeongon (اسب سواری با یک شلاق )  ،  Kyeoksul ( جنگ با شمشیر) Masangjae ( در حین اسب سواری حرکات آکروباتیک انجام دادن) تشکیل دادند.


اما زمانیکه  ahi «ختخدل Chosun را اداره می کرد سیستم نظامی به سبک غربی اداره می شده است. بعد از آنکه تربیت سربازان باب شد مهارت Bonkukkum  به سختی توانست به حیات خود ادامه دهد ولی در سال 1896 (Konjong 33 سال داشت)  زمانیکه مهارت شمشیردر Kyungmuchung به عنوان یکی از سرفصل های آموزش عمومی و مدارس ارتش سراسر کشور به تصویب رسید  که در واقع  Bonkukkum امروزی است. بعد از آنکه ژاپن به Chosun حمله کرد معلمان ژاپنی سخنرانی هایی تحت عنوان پوشیدن شمشیر به کمر را به عنوان ابزاری برای از بین بردن روح کره ای آموزش دادند تا دانش آموزان را مجبور به یادگیری Kumdo ژاپنی کنند. پس ما متوجه می شویم که مقدمه Kumdo ژاپنی قصد تخریب روح کره ای را داشته است. از آن زمان، Bonkukkum  توسط جنگجویان متفکر موفق به راهیابی به کوهستان شد و به دست خانواده ای که هنرهای رزمی کار می کردند و یا جنگجویانی که در برابر حمله ژاپنی ها مقاومت می کردند رسید تا از آن نگهداری کنند. برای بهبود روحیه ملی مان باید آن را به نسل های بعدی خود انتقال دهیم. Bokukkum  هنر رزمی ملی ما محسوب می شود که فرهنگ روانی ملی ما را به عنوان ریشه ی ذهنی در خود جای داده است.


 

شبکه های اجتماعی

با ما همراه شوید

سایت های مفید